मला वाटतं, मला कळलंय काय चाललंय ते. आणि मला तुला सांगायचं आहे की, यामुळे माझ्या मनात तुझ्याबद्दलच्या भावना बदललेल्या नाहीत. तू आजही माझ्यासाठी खूप खास आहेस.

तुला हे करायला काय भाग पाडतंय, याबद्दल तू कधी कोणाशी बोलला आहेस का? एखाद्या डॉक्टरांशी, समुपदेशकाशी, थेरपिस्टशी, मानसशास्त्रज्ञाशी, मनोविकारतज्ञाशी? कारण मला खरंच वाटतं की, यामुळे तुला मदत होईल.

हे कसं सांगावं याचा मी काही काळापासून विचार करत होतो/होते. मला माहीत आहे की तुझ्यासाठी खूप कठीण काळ आहे. मी इथेच आहे. मी कुठेही जाणार नाही.

मी नेटवर वाचलं की, स्वतःला इजा करण्याची इच्छा कमी होईपर्यंत आपलं मन विचलित करण्यासाठी काही तंत्रं वापरता येतात. ज्यांनी हे अनुभवले आहे, अशा लोकांकडून आलेल्या या सूचनांबद्दल तुला माहीत आहे का?

मला काळजी वाटतेय की तू स्वतःशी वाईट वागतोयस आणि तुझ्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष करतोयस.

जे घडलं ते खूप धोकादायक वाटलं. त्यावेळी तुला ते जाणवलं होतं का?

मी पाहिलं. काय बोलावं याचा मी अनेक दिवसांपासून विचार करत होतो/होते. आणि मला पुन्हा पुन्हा हेच जाणवत होतं की — मला तुझी खूप काळजी वाटतेय आणि मी घाबरलोय/घाबरलेय.

मला तुला हे सांगायचं आहे की, तू ज्यातून जातोयस ते तुझ्या विचार करण्यापेक्षा जास्त सामान्य आहे. याचा अर्थ ते ठीक आहे असा नाही, पण याचा अर्थ असा आहे की तू विचित्र नाहीस, तू तुटलेला नाहीस आणि तू एकटा नाहीस.

तू खराब झालेला नाहीस. तुला मदत मिळू शकत नाही असं नाही. तू खूप वेदनेत असलेला एक व्यक्ती आहेस ज्याने सामना करण्याचा असा मार्ग शोधला आहे जो तुझ्यासाठी चांगला नाही. हे तुटलेल्या असण्यापेक्षा पूर्णपणे वेगळं आहे.

याबद्दलची लाज खरी आहे आणि ती भयानक आहे, पण ती तुला पात्र नाही. तू काही घृणास्पद केलेलं नाहीस. तू वेदनेत असताना तुला जे योग्य वाटलं ते तू केलंस. ते वेगळं आहे.

तुझ्या वयाचा तू एकटाच नाहीस जो यातून जातोय. अजिबात नाही. आणि जे यातून बाहेर पडतात, ते यासाठी की कोणीतरी त्यांना सामना करण्याचे चांगले मार्ग शोधायला मदत केली. मला तुला त्या लोकांपैकी एक बनण्यास मदत करू दे.

मला माहीत आहे की तू हे लक्ष वेधून घेण्यासाठी करत नाहीस. मला माहीत आहे की तू खरंच खूप वेदनेत आहेस. आणि ती वेदना खरी आहे आणि ती समजण्यासारखी आहे. मला फक्त तुला यातून बाहेर पडण्याचा असा मार्ग शोधायला मदत करायची आहे, ज्याची तुला किंमत मोजावी लागणार नाही.

मला माहीत आहे की त्या क्षणी ते मदत करतं. मला ते समजत नाही असं मी दाखवणार नाही. पण मला त्याची भीती वाटते आणि मला वाटतं की त्या क्षणातून बाहेर पडण्याचा एक चांगला मार्ग असलाच पाहिजे — आणि तो शोधायला मला तुला मदत करायची आहे.

तू खूप वेदनेत आहेस आणि तू एकटाच याला सामोरे जात आहेस. हे खूप जास्त आहे. कोणालाही इतकं ओझं एकट्याने वागवायची गरज नाही. कृपया मला तुला यातील काही ओझं वागवायला मदत करू दे.

मला तुझ्यासोबत राहायचं आहे पण मला हे देखील माहीत आहे की तू ज्यातून जातोयस त्यासाठी माझ्या मदतीपेक्षा जास्त काहीतरी आवश्यक आहे. एक योग्य थेरपिस्ट — ज्याला याबद्दल खरंच माहीत आहे — तो खरंच मदत करू शकेल. आपण याबद्दल एकत्र शोधू शकतो का?

मला माहीत आहे की थेरपी घेणं हे एक मोठं पाऊल वाटतं. पण तू ज्यातून जातोयस ती एक खूप मोठी गोष्ट आहे. तुला योग्य आधाराची गरज आहे, फक्त मी मध्यरात्री माझ्या परीने प्रयत्न करण्यापेक्षा.

असे थेरपिस्ट आहेत जे खास करून अशाच परिस्थितीतून जाणाऱ्या तरुणांसोबत काम करतात. ते तुला दोष देणार नाहीत. त्यांनी हे आधीही ऐकलं आहे. आणि त्यांना खरंच मदत कशी करायची हे माहीत आहे.

तुझा फॅमिली डॉक्टर ही एक चांगली पहिली पायरी आहे आणि ते पूर्णपणे गोपनीय असतात. मी तुला अपॉइंटमेंट घ्यायला मदत करू शकेन आणि मी तुझ्यासोबत येईन. तुला ते एकट्याने समजावून सांगायची गरज पडणार नाही.

तू मला माझ्या कामाशी काम ठेव असं म्हणू शकतोस/शकतेस. ते ठीक आहे. पण मी तुझी चौकशी करत राहीन, कारण तू माझ्यासाठी महत्त्वाचा/महत्त्वाची आहेस आणि ते असं बंद होत नाही.

मी तुला आत्ता लगेच सगळं ठीक करायला सांगत नाहीये. मी फक्त एवढंच सांगतोय/सांगतेय की तू माझ्यापासून गायब होऊ नकोस. तू मला एवढं देऊ शकतोस/शकतेस का?

जर तुला काही काळ हे बोलणं झालंच नाही असं दाखवायचं असेल, तर ते ठीक आहे. मी तुला तसं करू देईन. पण मी पुन्हा याबद्दल विषय काढेन, कारण मला तुझी खूप काळजी आहे.

तू जे काही करायचा विचार करत आहेस ते थांबवून फक्त थोडा वेळ माझ्याशी बोल. कृपया. फक्त थोडा वेळ.

मला माहीत आहे की आत्ता तुला हा एकमेव पर्याय वाटत असेल. पण तो नाहीये. काहीही करण्यापूर्वी कृपया मला दहा मिनिटं दे.

कृपया आत्ता काहीही करू नकोस. तू कुठे आहेस ते मला सांग. मी येतोय/येतेय किंवा मी फोनवर राहीन – तुला जे हवं असेल ते.

जर तुझी इच्छा असेल तर मी लगेच तिथे येईन.

आपण बोलल्यापासून मी तुझ्याबद्दल विचार करत होतो/होते आणि मला पुन्हा सांगायचं होतं की तू मला सांगितलंस याचा मला खूप आनंद आहे. त्यासाठी खूप हिम्मत लागते.

आपण जेव्हा जेव्हा बोलू तेव्हा मी हा विषय काढणार नाही. पण मी असं पण दाखवणार नाही की हे घडलं नाही. मी फक्त तुझा/तुझी मित्र/मैत्रीण राहीन – असा/अशी मित्र/मैत्रीण ज्याला/जिला माहीत आहे आणि जो/जी काळजी करतो/करते.

मला माहीत आहे की तू मला जे सांगितलंस त्याबद्दल तुला कदाचित थोडं विचित्र वाटत असेल. कृपया तसं वाटू देऊ नकोस. मी जे काही बोललो/बोलले ते मनापासून होतं.

आज आपल्याला याबद्दल बोलायची गरज नाही. मला फक्त 'हाय' म्हणायचं होतं आणि तुला हे कळावं की मी अजूनही इथेच आहे.

कृपया स्वतःला त्रास देणं थांबव. मला तू पूर्णपणे बरा/बरी हवा/हवी आहेस.

मी तुला दोष देत नाहीये. थोडाही नाही.

तू यापेक्षा चांगल्या गोष्टीस पात्र आहेस. मी हे मनापासून म्हणतोय/म्हणतेय.

कृपया काही मदत घे. मी तुझ्यासोबत येईन.

तू माझ्यासाठी यापेक्षा खूप जास्त महत्त्वाचा/महत्त्वाची आहेस.

तू तुटलेला/तुटलेली नाहीस. तुला त्रास होत आहे. ही वेगळी गोष्ट आहे.

मला एक अवघड संभाषण परवडेल पण या कारणामुळे तुला गमावणं नाही.