MessagesHelp.org

एक तरुण स्त्री म्हणून, मला खूप कौटुंबिक हिंसाचार आणि एकाकीपणाचा अनुभव आला, ज्यामुळे मी स्वतःचा जीव घेण्याचा विचार करू लागले.

अनेक महिने माझ्या मनात हाच विचार घोळत होता, तरीही मला शंका आहे की इतरांना माझे संघर्ष दिसले असतील – कौटुंबिक हिंसाचार खूप लपलेला असू शकतो, ज्यामुळे तुम्हाला वाटते की समस्या तुमच्यातच आहे, कोणी तुमच्यावर विश्वास ठेवणार नाही, तुम्ही असहाय्य आहात आणि बंद दारांमागे घडणाऱ्या गुन्ह्यांसाठी कोणताही न्याय नाही.

मला खऱ्या अर्थाने जिवंत ठेवणाऱ्या गोष्टी म्हणजे माझी मुले आणि माझे काम, ज्यामुळे माझ्या वैयक्तिक आयुष्यातील जबरदस्तीचे नियंत्रण आणि तुरुंगातून थोडा दिलासा मिळाला, पण काही वेळा तर तेही मला त्या दुःखी जीवनातून बाहेर पडण्याचा कोणताही पर्याय दिसत नसल्याच्या तीव्र भावनांना आवर घालू शकले नाही, ज्यात मी अडकले होते.

खूप काळ मी माझ्या घरातील परिस्थिती सहन करत होते, कारण मला वाटत होते की दोन्ही पालक मुलांसोबत असणे त्यांच्यासाठी चांगले आहे.

त्यांनी माझी उदासी आणि माझ्या मनात राहण्याची की सोडून जाण्याची चाललेली शांत लढाई पाहिली.

मला जाणवले की काहीतरी बदलण्याची गरज आहे, आणि मला ते माझ्या मुलांसाठी आणि माझ्यासाठी अधिक चांगले करण्यासाठी बदलण्याची गरज आहे.

मी लहान गोष्टींना महत्त्व देते आणि मला जाणवते की ज्या मोठ्या गोष्टी अशक्य वाटतात त्या एक धडा आहेत, मला थांबण्याची, विचार करण्याची, धाडसी निर्णय घेण्याची आणि प्रत्येक दिवसाला महत्त्वाचे बनवण्याची एक संधी आहे.